Kimi kaybettim bu eriyip giden mum ışığında
İçimi kıyıp geçen sert bir yumruk var
Nasıl da keskin
Nasıl da anlamsızca oturmak kırık bacaklı sandalyede
Kulak vermek etrafta ki kuru ve boş kelimelere
Birde kapılmak herkese ait dokuzcanlı şüphelere
Dalından kırılıp kurak mevsimin habercisiyken
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta