Ey Dünya Şiiri - Baki Ortak

Ey dünya…
Umurumda değilsin.

Ne verdiklerinle övünecek kadar
hafifsin gözümde,
ne aldıklarınla yıkacak kadar güçlü.
Bir avuç heves sundun,
ardına koca bir yorgunluk ekledin.
Ben hesabını tuttum,

sen unuttun.
Ey dünya…
Umurumda değilsin.

Tahtlar kurdun gölgelerden,
saltanatını alkışlarla besledin.
Bugün baş tacı ettiklerini
yarın sessizce harcadın.
Ben izledim,
öğrendim.
Kimsenin elinde kalıcı değil
senin sunduğun hiçbir şey.

Göz kamaştırdın,
sonra kör ettin.
Umudu vitrine koydun,
sabırı arka depoya attın.
Hız istedin,
tükenmeyi marifet saydın.
Ben yavaşladım,
sen beni geride sandın.

Ey dünya…
Umurumda değilsin.

Bana “yarın” dedin,
hiç gelmedin.
“Biraz daha dayan” dedin,
yükü arttırdın.
Ben dayanmayı öğrendim
ama sana bel bağlamamayı da.

İnsanları birbirine kırdırdın,
sonra ellerini yıkadın.
Suçlu hep zayıftı,
haklı hep sessiz.
Ben sessizlerin tarafını tuttum,
kaybetmeyi göze alarak.

Ey dünya…
Umurumda değilsin.

Ne malın cezbediyor beni,
ne makamın.
Bir gün çökecek bir düzen için
ruhumu ipotek etmem.
Ben geçiciliğini ezberledim,
sen hâlâ kalıcıymış gibi konuşuyorsun.

İçimde başka bir hesap var,
senin terazilerin tartmaz.
Benim yüküm
altınla hafiflemez,
alkışla dinmez.
Bir secdeye sığar belki,
o da sana kapalı.

Ey dünya…
Umurumda değilsin.

Yolun sonuna yaklaşırken
daha net görüyorum:
Sen oyalanma yerisin,
varış değil.
Ben durmam gereken yeri
senden öğrenmedim.

Bu sözler sana sitem değil,
mesafe.
Çünkü herkesin gönlünde
bir yer ederken
sen benim gönlümden
çoktan çıktın.

Ve bu şiirin sonunda
bir isim kalır,
dünyaya sırtını dönüp
yaratana yüzünü çeviren:
Bir kul adı:
—Kul Ortak.

KUL ORTAK