Ey canım, cananım... Nice fırtınalar koptu içimizde, nice geceler sabaha varmadı sandık. Yorulduk, kırıldık, sustuk; ama birbirimizin elini hiç bırakmadık. Bir vakit "Bundan sonrası yok," dedik, sonra gün doğdu, yollar açıldı. Acı hafifledi, gözyaşı dindi; yaramızın üstünde ince bir kabuk oluştu. İzleri hâlâ duruyor belki, ama artık kanamıyor eskisi gibi. Çünkü zamanla öğrendik: Bazı vedalar güçlendirir insanı, bazı acılar büyütür sevgiyi. Ey canım, cananım... Geçti sandığımız her şey geçmedi belki; ama biz, içimizde kalanlarla yeniden yaşamayı öğrendik.
Gülizar KarataşKayıt Tarihi : 19.11.2026 13:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!