Evvelsiz Şiiri - Kerem Okur

Evvelsin zamanlardan kalma bir yalnızlık duygusu,
Nitekim dalak düşürür uçkuruna kökü kopmuş manolya.
Hadi gel dans edelim tırnağı kırık manikürcüler öğretir bize
paranın vahametini,
Hadi gel dans edelim ipi kopuk bir uçurtma görür onun
üzerine dizeriz özgürlük methiyelerini,
Hatta ve hattasına
bağırırız tüm insanlığın yüzüne ayıplarını bağ kurmak da bir
kelepçedir deriz.
Unutup ruhun etten bir kafes içerisin de hapisliğini mavi
bulutlara tutsak olduğunu.
Görüşürüz sevgilim sen hoşça kal da biz illaki görüşürüz.
Bir yabancı kasığında, başka ülkelerin
yoluna düşen küflü peronların mistik elvedasında,
Haziran sabahlarının Temmuz’a açılan devrimci
pencerelerinde bekleriz geceleri, illaki görüşürüz be
sevgilim…
Bir vapur sesinde bir tütün kokan İstanbul ayazında,
alazı gerçekliğimiz mavi bulutlara körlercesine tüterken,
illa bir var sabahına denk düşer sevgisiz kalan yanlarımız,
görüşürüz sevgilim dünya büyük görünse
de maviliğinde küçük bir kafes