Evliliğin Evrimi Şiiri - Melahat Çetinkaya

Erkekler arı gibi her çiçekten bal toplar
Çapkınlık geleneği onun fıtratında var
Mavi boncuk dağıtır gördüğü her kadına
Sadakat sözcüğünü kondurmaz lügatına.

Uzun bir zaman böyle düşe kalka yaşarlar
Her gördüğü güzelin çevresinde koşarlar

Gün gelip çapkınlıktan bıkıp da yorulunca
Gerçek sevgiyi bulup su gibi durulunca
Beyaz atlı prensi bekleyeni bulunca
İster ailesinden yolunca yordamınca

Başlar iki tarafta hummalı bir hazırlık
Çalmıştır kapıları huzur ile mutluluk

Sevgiliyken kadını iltifatlara boğar
Kıskançlığı abartıp erkek sineği kovar
Hediyeler çiçekler yağmur misali yağar
Aşkını ispat için her gün yeniden doğar

Peri masallarını aratmaz ilgi sevgi
Ama nişanlanınca değişir işin rengi

Evlenince balayı günleri çok tatlıdır
Karısını koruyan komutandır atlıdır
Sevgi saygı ve şefkat değerince katlıdır
Altın gümüş pırlanta hep kadının hakkıdır

O günlerde her engel sevgi ile aşılır
Mutluluk yörüngesi el ele dolaşılır

Aradan yıllar geçip çoluk çocuk olunca
Omuzları hayatın yükleriyle dolunca
Geçim derdi başlayıp açan güller solunca
Hele bir de yürekler öfkeyle boğulunca

Unutulur aşk sevgi kalpler dönüşür buza
Evin her odasında rastlanır bir mutsuza

Başlar her an tartışma,kötü söz ve kavgalar
Egoyu tatmin için birbirini hırpalar
Kediyle köpek gibi hem ısırır hem havlar
Eşler sessiz sedasız uzaklaşmaya başlar

Kadın kuzu, erkek kurt maskesiyle dolaşır
Mutsuzluk huzursuzluk arşa kadar ulaşır.

Adam meyhane barda kafa çekip sabahlar
Kadınsa yatağında onu bekleyip ağlar
Bu yuvanın üstüne çökerken yüce dağlar
İmdat çığlığı atar masumane çocuklar.

Arayı bulmak için koşar anne babalar
Ama kurtuluş için nafiledir çabalar

Hele bir de araya ihanet girmiş ise
Yad ellerin bağından goncalar derilmişse
Konu komşu öğrenip haberler verilmişse
İnkar edip habire ipe un serilmişse

Görmedik sevdiğine candan bağlı kalanı
Tek ayağın üstünde söyler bin bir yalanı.

Artık bu ilişkide ayrılık son duraktır
Israr etmek kendini cehennemde bulmaktır
En güzeli uygarca yolları ayırmaktır
Çocukları üzmeden hayata sarılmaktır.

MELAHAT ÇETİNKAYA