Evlat2 Şiiri - Özcan Kurt

Herkesle gezip, sen seyran eyleme,
Sapaklarda çekip, giderler evlat..
Tabibim diyene, yaranı deme,
El sürer yaranı, deşerler evlat..

Her zaman sen, çınar olup direnme,
Rüzgar eser, kökün, sökerler evlat.
Söğüt ol esne de, yerde sürünme,
Bakıp da halına, gülerler evlat..

Resim büyüktür, bütün sezilmez,
Gerçek bazı gizli, açık görünmez,
Herkesin bir sırrı, vardır bilinmez,
Kınama.. seni de, sınarlar evlat..

Taşı dur ha, senden, iyisi olmaz,
Atsan sırtından hiç, kimseler kalmaz,
Yorulsan kimse, off.. acımaz, tınmaz,
Bir anda kötüden, sayarlar evlat..

Ne ağır ol sen, ne hafif meşrepli,
Oku istersen sen, yüksek mektepli,
Makamın olsa da, cüssen heybetli,
Takıp da çelmeyi, yıkarlar evlat..

Çok gelip gidip de, insanı sıkma,
Bal olsan senden son, bıkarlar evlat,
Dostunu unutup, arayı açma,
Onlarda kırılıp, susarlar evlat..

Herkesle iyi isen, var bir sorun,
Senin de olmalı, çizgin ve doğrun,
Özvecan: sözlerim, bir küpe olsun,
Gerçek dostsa sende, kalırlar evlat..