Evlat Ateşi Şiiri - Güven Tekin

​Nereye baksam hep gözümde canlar
Evlat özlemiyle bu bağrım yanar.
Keşke aynı şehir olsaydı durak,
Kader araya hiç koymasaydı bağ.

​Her hafta sonu ben gelip görseydim,
Yolları bir edip can yetirseyim.
Kokunuzu çekip çekip içime,
Bakmasaydım kaderimin göçüne.

​Yusuf Oğuz daha küçüktü o an,
Babasını tam da bilmedi inan.
Çok ufaktı canım ayrıldığımızda,
Yollar önümüzde kıvrıldığında.

​Sadece eşyayı almaya gelip,
Ayrılık yükünü sırtına verip,
Giderken o masum, o çocuk halle,
Beni uğurladım dertle, bu halle.

​Arabadan "baba" diye feryadın,
İçimi çürüttü, gitmiyor adın.
O ses ki içimde bir hançer gibi,
Yıllardır eritir durur bu kalbi.

​Kızım Nursima da büyüdü, bitti,
Serpilip kocaman bir dert ortağı etti.
Göremedim nasıl serpildi boyu,
Gözümde canlanır huyu ve suyu.

​Ben evde nereye baksam hayaller,
Duvara yansıyor o tatlı yüzler.
Meğer evlat yurdu bağrı yakarmış,
İçeride bitmez ateş yakarmış.

​Şimdi ikisi de benden uzakta,
Gurbet dedikleri hain tuzakta.
İstesem de gidemem, elim kolum dar,
Görmek için canım atıyor yar yar.

​Ama göremiyorum, çaresiz kaldım,
Her geçen gün daha hasrete daldım.
Büyüyor içimde bitmeyen sızı,
Söndüremiyorum bu yakan közü.

​Ne bir su kâr eder ne serin yeller,
Gözümün yaşını silemez eller.
Bir babanın kalbi her gün kanıyor,
Nereye baksam o anlar dönüyor.

​Ölsem de inanmam bittiğine bu hissin,
Yeter ki dünyada sesiniz dönsün.
Evlat ateşiyle kavruldu sinem,
Sizden uzaklarda geçmiyor senem.