Evim Ömrünün Başucu Şiiri - Esra Nizam

Sevgili(m)…
Aklımın içeride huzursuz bir misafir gibi duruşu
ürkütmesin seni.
Kalbim bütün âlemlerde evin.
Mübalağa sanma;
ben evimi hep senin omzun bildim.
Sana hep kalışlarımı getirdim,
gitmeyi bilmeyen bir sadakatle.
Annemin çeyiz sandığını terk etmeyen beyaz danteller gibi.

…

Sen varken kapıda bekleyen valizlerim yok.
Ömrünün başucuna ayrılmış bir yastığım var.
Sensiz yıllarımı üzerine sereyim,üşüme.
Bensizliğin yorgunluğu yatır göğsüme.
Başka türlü kaza edemem olmadığım günleri.
Uzan boylu boyunca yamacıma.
Koynunda doğurayım en güzel hayalimi.

…

Hiçbir engel keder düşürmesin su bakışlarına.
Gitmelere dair bütün eylemleri kovdum aramızdan.
Taşları eriten bir hasretle geldim sana.
Uğruna adanmışlığım bitimsiz ve koşulsuz.
Ben varken sırtı yere gelmez yüreğinin.
Müsademizi aldık biz yalnızlıktan.
Issız adımlarımız,birbirimizi aramaktandı nihayetinde.

…

Sen, alnımın çizgilerine ismini mühürledin.
Kangren olmuş zamanlarımı gül gülistan eyledin.
Sen, şairinin dizelerine pırıltılar getirdin.
A benim gözlerimin iklimi…
Sen sonsuz kere benimsin;
bırakmam seni ayrılığın nasırlı ellerine.
Haylaz gülüşlerinle süsle bu şiiri.
Cenneti içmiş dudaklarından öperim.
Umudu,nar taneleri gibi avuçlarıma bırakan hallerini severim.

02.08, 9 Ocak 2026