Yalnızlığıma taç yaptım gökteki yıldızlardan
Her gece saçlarıma kondurdum halelerini
Bedir düşen gecelerimde.
Sevda, bilinmez sürgünlerin yolcusu şimdi
Kim duyar karanlığın sesini
Bak;
Baharı müjdeliyor kuşlar, duyuyor musun?
Gökyüzünün tüm siyahına inat
Bulutların, her an boşaltmaya hazır hüznüne
Ve griye çalan günlerin vijdanına inat
Şarkı söylüyor kuşlar duyuyor musun
Eylüldü!
Bir ağaç yaprağında soldu renklerim.
Yağmur yağıyordu
Ve ben seni izliyordum
Yeryüzü sularının çisiltilerinde
Bilmiyordun
İncittiler mi seni, dedim
İncindim, dedi
Her zaman bu kadar çabuk mu incinirsin, dedim
Her zaman bu kadar çabuk incinirim, dedi
Neden, diye sordum
Gözleri doldu, sustu
Yıldızları dökülmüş bir gökyüzü karanlığı var sanki ruhumda
İçimde geceler boyu susturduğum her şey, bir fecir vakti konuşmaya başlıyor
Sen geliyorsun yıkılmış dünyama
Ve küllerimin arasından bir sabah yükseliyor
Sessizliği yırtan bir çığlık gibi
Umutlar saçılıyor kurak topraklarıma
Üşürdü ellerim ve sen bilmezdin
Bilmezdin gecelerimin ne kadar karardığını
Kulaklarımı dolduran sessizlikte aradığım sendin.
Bedenimi saran karanlıkta hissettim seni.
Güneş hiç yakabilir miydi dünyasını?
Kalabalıklar arasındaydım, öylesine ıssız.
Göğsü gece kokan yalnızlıklar biriktirdim
Yıldızlar geç kaldı içimdeki sabahlara
Serseri bir kurşun gibi,
Geçtin yaşam pınarımdan
Kimse bilmedi seni
Bilmedin sevgimi
Hayat;
Elimde tutamadığım bir yıldız gibi
Öyle parlıyor
Tüm dünyanın umutlarını seriyor sanki ömrüme
Ve öyle uzak, imkansız dokunması ışığına
Bir ağacın dalları gibi kırılıyorum
Hiç yazılmamış bir masalın son cümleleriydi bizimkisi
Merhabadan önce düşmüştü elvedalar dilimize
Hüzün çökmüştü çoktan kurak mevsimlere
Bulutsuz gelen yağmur sağanağı gibiydi
Susamış dudaklarımızı ıslatmadan daha
Buharlaşmış, hayaller denizine dökülmüştü
Bilsen;
Tek bir nazarınla nasıl şenlenirdi bahçeler
Bir sözünle güller açardı bağrımda
Bilsen;
Sen gelince ömrüme
Kelebekler yüzyıl yaşardı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!