Esmer Kız Şiiri - Ali Taşkale

Esmer kız,
Senin teninde
rengin sözlükteki karşılığı değil,
bir rengin kendine sığmayıp
başka bir anlama dönüşmesi vardı.

Yüzün,
bakılmak için yaratılmış bir şey değildi;
insanın bakarken
kendi içindeki tanımsızlığı fark ettiği
bir eşikti.

Gözlerin…
Seni anlatmaya kalksam
kelimeler kendi anlamlarından istifa ederdi.
Çünkü bazı bakışlar
bir insanı görmez yalnızca;
onun kendinden sakladığı
bütün ihtimalleri açığa çıkarır.

Esmer kız,
ben seni tanımadan önce
zamanı biriktiriyordum.
Her gün, ötekine eklenmiş
isimsiz bir belgeydi;
yaşadığımı kanıtlıyor,
yaşamış olduğuma inandıramıyordu.

Kaç kış geçmeli bir insanın içinden,
kendi varlığına yabancılaşmadan?
Kaç kez susmalı bir ağız,
söyleyeceği şeyin
gerçekten kendisine ait olduğunu anlamak için?

Ben bu soruların içinde
kendime bile geç kalmışken,
sen geldin…

Öyle bir gelişti ki bu,
içimde yıllardır birbirini tanımayan
bütün parçalar
senin adını duymadan
yerlerini hatırladı.

Esmer kız,
sen bir bahar değildin yalnızca;
baharı bekleyen yanımla
beklemekten vazgeçmiş yanımı
aynı bedende buluşturan
adı konmamış bir başlangıçtın.

Sana doğru akarken
kendimi sana bırakmadım;
kendimde sana açılmamış
bir anlam buldum.

Seninle,
bir insanın başka bir insana
ne kadar yaklaşabileceğini değil,
yakınlığın içinde
kendinden ne kadarını koruyabileceğini öğrendim.

Çünkü aşk,
iki yüzün birbirine dönmesi değil;
birinin varlığının
ötekinin içindeki eksik tanımı
yeniden yazmasıdır.

Ve kavuşmak…

Ne iki ayrı hayatın
aynı kalıba dökülmesi
ne de farklılıkların
birbirine boyun eğmesidir.

Kavuşmak,
senin Esmer Kız olarak kalman,
benim kendi adımı taşımam
ve aramızda
ikisinin de tek başına kuramayacağı
yeni bir anlamın doğmasıdır.

Şimdi anlıyorum:

Bazı insanlar
hayatımıza bir mevsim getirmez;
mevsim dediğimiz şeyin
yıllardır yanlış adlandırıldığını gösterir.

Sen, esmer kız,
bende bir çiçek açtırmadın yalnızca;
çiçeği tarif etmek için kullandığım
bütün kelimeleri değiştirdin.

Artık seni anlatmak,
teninin rengini söylemek değil;
o rengin bende uyandırdığı
ve hiçbir renge çevrilemeyen
o derin, o adsız anlamı
taşımaya çalışmaktır.

Esmer kız,

Ben sana kavuşmayı
sana sahip olmak sanmıyorum artık.

Benim için sen,
bir başkasının hayatına sığınmak değil;
iki ayrı varlığın
birbirini eksiltmeden
yeni bir bütünlük kurabileceğine
inanmanın en güzel gerekçesisin.

Belki de bahar,
takvimlerin üzerinde yazan
bir mevsim değildir…

Belki bahar,
bir insanın gelişiyle
kendinde ilk kez karşılaştığın
o açıklanamayan andır…

Ve sen, esmer kız,
benim içimde
hiçbir mevsimin adlandıramadığı
o ihtimal olarak kaldın…

Ve eğer bir gün
bana bu aşkın adını sorarlarsa,
bir mevsim söylemeyeceğim.

Seni söyleyeceğim…

Ali TAŞKALE
İstanbul
14 Eylül 2014