Eskiye Hasret Şiiri - Sadık Kocabaş

Yerdeki döşeğin huzuru başkaydı,
Annemin diktiği perdeler aydı.
Uzanıp kirazı yemek kolaydı,
O eski günlerin tadı kalmadı.

Yamalı paçadan fakirlik akar,
Mutfaktan bereket genizler yakar.
Soba etrafında can cana bakar,
O sıcak dostluğun adı kalmadı.

Kışın geceleri sohbet dolardı,
Gülüşler evin her yanını sarardı.
Dışarıda ayaz, içerde bahardı,
Şimdi o şenliğin yâdı kalmadı.

Ne gül desenleri kaldı o bezde,
Ne eski lezzet var dilde ve gözde.
Doğruluk kayboldu her yeni sözde,
Gönlün o ateşi, odu kalmadı.

Odalar ayrıldı dünyalar gibi,
Gönüller kırıldı aynalar gibi.
Kelamlar kurudu vahalar gibi,
Kimsenin kimseye pâyı kalmadı.

Gurbete düşmüşüm kendi evimde,
Eski bir hatıra sızlar kalbimde.
Bu 𝒦𝒶𝓁𝑒𝓂𝓈𝒾𝓏 𝒮̧𝒶𝒾𝓇 her bir dizemde,
Yazar ama artık feri kalmadı.