Eskimeyen Eski Adamlar Şiiri - Erdem Duran

Geçmişle yazıldı bazı cümleler
Geçmişle vuruldu
yüzümüze zaman
Bir an sustu dünya
ve biz büyüdük
fark etmeden
Şimdi nerede o
Eskimeyen eski adamlar?
Kapımın önünden geçiyor hayat
Tanıdık yüzler
bırakıyor gölgesini
Bir gülüş düşüyor kaldırıma
Bir bakış değiyor kalbime
Duruyorum
Sanki tanıyorum onları
Sanki bir zaman
aynı hatıranın içinde yürümüşüz
Bana baktı
Gülümsedi
Ve çekip gitti
Arkasından bakarken
zaman biraz daha eskidi
Sahi…
Ben onu nereden tanıyorum?
İsmi neydi?
Beynimde dönen çarkları zorluyorum
Hatıraların paslı kapılarını aralıyorum
Ama isim yok
Ah…
Zihnim yine suskun
Bir yüz kalıyor aklımda
Bir gülüş
Bir anlık tanıdıklık
Ama isimler
zamanın cebinden düşmüş gibi
Ve soruyorum kendime:
Her gülen tanıdık mıdır?
Yoksa bazı yüzler
geçmişin unutulmuş yankısı mı?
Belki de insan
isimleri unutmaz
Belki de insan
kendinden eksilir yavaş yavaş
Ve bir gün anlar ki
Kapısından geçen herkes
bir zamanlar
kalbinin içinden geçmiştir
Ve işte o zaman:
Gülen her yüz,
Bize ait olmayan bir geçmişin aynasıdır.