Eski Ceket Şiiri - Orhan Ekinci

Bir ceketim,
Bir pantolonum vardı.
Gömleğimin kolları uzun.
Ayakkabılarım ne çok dardı.

Yırtık ayakkabısı olan bendim,
Onca çocuğun içinde.
Ne çok korkardım.
Yırtık çoraplarım da,
Görünecek diye.

Annem vardı,
Babam vardı.
Küçücük bir bahçemiz,
Kerpiçten bir evimiz.
O da ne çok toprak kokardı.

Toprak önce annemi,
Ardından babamı aldı.
Sevmediğim toprak kokusuna,
Beni hasret bıraktı.

Ah annem.
Ben ağlarken,
Kollarım bile silmedi gözyaşımı.
Ben kime anlatayım,
İçimdeki bu yangını.

Babam derdi ki,
Akıtma gözyaşını,
Kimse görmesin ağladığını.
Yoksa taşa tutarlar,
Kanayan yaralarını.