Odanın ortasında bir sandalye.
Üzerinde,
dizleri yara bir çocuk.
Bana bakıyor.
“Nasılsın?” diyorum.
Cevap vermiyor.
“Git,” diyorum.
Ayaklarını sallıyor.
Sonra yüzüme bakıyor.
Sen konuşmayı öğrendin.
Ben susmayı.
10.02.26
Kayıt Tarihi : 25.09.2026 13:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bu şiirin hikâyesi, insanın yıllar sonra kendi çocukluğuyla karşılaşmasını anlatıyor. Sandalyedeki çocuk, geçmişte kalan hâlimiz; “Sen konuşmayı öğrendin, ben susmayı” ise büyürken kaybettiğimiz çocukluğun özeti.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!