Esir kaldım Şiiri - Zuzu Şiir Kadın

Aşkına esir düştüm.
Bunu kimseye anlatamadım. Çünkü insan esirliğini anlatırken utanır. Sevmek diye başladığım şey, zamanla içimde bir yas hâline geldi. Sen hayattaydın ama benim sevdam sanki çoktan toprağa verilmişti.
Ben seni severken,
içimde bir şeyler yavaş yavaş öldü.
Ne bir anda,
ne gürültüyle…
Sessizce.
Günler geçti.
Günler geçtikçe sen benden uzaklaştın, ben kendime. Adını anınca içim sızlamaya başladı. Eskiden umut olan ismin, sonra bir yara gibi anılır oldu. Kimse bilmedi. Çünkü bu acı, bağırılacak değil; içine gömülecek cinstendi.
Bekledim.
Ağıt böyle başlar ya hani…
Birinin gelmeyeceğini bile bile kapıda durmak gibi.
Her gelen sesi adım sandım,
Her sessizliği kader.
Sen özgürdün.
Ben senin sevdanın arkasından yas tutan.
Geceler uzun değildi aslında.
Ama sensizdi.
İnsan sensiz kalınca, zaman uzamıyor; ağırlaşıyor. Kalbim her gece aynı yerden ağrıdı. Ne bir çığlık attım ne bir isyan ettim. Sadece içimde sustum.
Bir gün anladım…
Ben senin hikâyende bir satır bile değilmişim.
Ama sen benim ömrümün tamamıymışsın.
İşte ağıt orada başladı.
Sevdiğin hâlde vazgeçememenin,
gideni durduramamanın,
kalan olmanın ağıdı.
Sonra sen gittin.
Ne vedan kaldı bende
Ne dönüş ihtimali.
Sadece içimde yankılanan bir boşluk.
Ben kaldım.
Aşkına esir düşmüş, bir ben kaldım.