Kan soğudu, toprak gözyaşı döktü,
Gözler küçüldü, samanlar kavak oldu.
Gerçekler suya battı, yalanlar sel oldu,
Terazinin kefeleri, iki yüzlülükle doldu.
Nimetler şükürsüz, gözler fersiz kaldı,
İnsanlar sevgisiz, bulutlar yağmursuz kaldı.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Nimetler şükürsüz, gözler fersiz kaldı,
İnsanlar sevgisiz, bulutlar yağmursuz kaldı.
Güneş ve yıldızlar misafir edilmez oldu,
Anne ve babalar eşik üstünde yüzüstü bırakıldı.
Bilgi çağı dedik, bilmediklerimiz bilgi oldu,
Kitaplar, ekranlar habersiz haberlerle doldu.
Karıncalar yolsuz, değirmenler susuz kaldı,
Anne ve babalar, çocuklarına esir kaldı…
Azizim!
Evet haklısınız yüreğinize sağlık kutlarım kaleminiz daim ve kavi olsun muhabbetle
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta