Kapattığın kapıyı çalsam bir gece,
açarsan… yazıklar olsun sana.
Çünkü bazı gidişler,
geri dönmek için değil,
unutulmak içindir.
Dönüşsüz yollar biriktirdim içimde,
eğreti bir hayatın omzunda yorgunum.
İnsan diyor ki bazen;
ya kal bütün ağırlığınla,
ya git… ama eksiltme beni.
Mesele kapıyı kapatmak değildi aslında,
mesele; o eşikte bıraktığın hayattı.
Bekledim…
zorladım zamanın kilidini,
ellerim kanaya kanaya dokundum yokluğuna.
Ama anladım;
kapanmış bir kapı,
ısrarla çalındıkça açılmaz,
sadece içindeki sesi öldürür.
Bir zamanlar yıldızdı gülüşün,
gecemi aydınlatan tek mucize…
şimdi ise
taşa, buza kesmiş bir kalbin içinde
üşüyor hatıran.
Ve ben artık biliyorum;
her sevda kalınacak yer değil,
bazıları sadece
vazgeçmeyi öğretir insana.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta