Eşik Şiiri - Mustafa Alp

kapına geldim.
elim zile kadar vardı.
içeriden gülüşün gelince
ne diyeceğimi unuttum.

“gel” demiştin, geldim işte.
insan davete de ürker mi?
ben nice kapıdan girdim,
her seferinde bir yanım dışarıda kaldı.

çocukken misafirliğe giderdik,
annem üstümü düzeltirdi.
“uslu otur” derdi yolda.
ben sevincimi evde bırakırdım.

sonra büyüdüm,
değişmedi pek,
yalnız annem yoktu yanımda.
bir yere çağrılsam
önce hangi halimle gitsem diye düşündüm.

çok gülersem hafif bulurlar,
susarsam kibirli derler.
şu ahali ne ince terzi.
ölçümü almadan kusurumu bilirler.

hey agop, sen söyle bari,
hangi yanımı dışarıda bırakayım?
ayakkabıyı çıkarmak kolay,
geçmişi nereye koyayım?

bir evde ekmeğe uzandım,
“pek acıkmışsın” dediler.
o günden sonra nice sofrada
önce başkasının elini bekledim.

bir yerde derdimi anlattım,
ertesi gün herkes biliyordu.
sonra “niye açılmıyorsun?” dediler.
anahtar mecliste dolaşıyordu.

ben de kapılar yaptım içime,
kilidini sağlam seçtim.
kimse girmedi, övündüm.
akşam olunca kendime yetmedim.

biri bir gün halimi sordu,
“iyiyim” dedim, yürüdüm.
ardından gelmedi diye
o gece adama gücendim.

ne müşkül misafirim ben,
hem saklanıp hem bulunacağım.
kimseye adres vermeden
bir kapı çalsın diye duracağım.

sen içeriden seslendin.
“orada ne bekliyorsun?”
bir şey düşürmüş gibi eğildim.
yüzümdeki korkuyu topluyordum.

açtın.
ne sustun ne şaşırdın.
“üşüdün mü?” dedin yalnız,
sonra biraz yana çekildin.

özür dileyecektim, tuttum.
geç kalmamıştım aslında.

"birinin hayatına vaktinde gelmek de"
bu kadar zor olurmuş bazen.

içeri girdim.
ceketimi elimden aldın.
bir şey anlatmaya başladım,
kelimeyi bulamadım,
bekledin.

ne “sadede gel” dedin
ne benim yerime tamamladın.
sözüm ilk defa bir evde
ayakta kalmadı,
oturdu.

şimdi biri kapımda duraklasa
acele ettirmiyorum, agop.
içeriden bakınca bir adım,
dışarıdan ne kadar, biliyorum.

✍️