Bir gece içimde bütün yollar sustu,
şehir çekildi kendinden,
sokak lambaları yetim birer yıldız gibi
karanlığın omuzlarında titredi.
Ben yürüdüm.
Nereye gittiğimi bilmeden değil,
nereye dönmem gerektiğini bilmeden.
Bir kapı vardı içimde,
yıllardır kimsenin çalmadığı.
Elimi uzattım,
eski bir duanın sıcaklığı değdi parmaklarıma.
Sonra gökyüzü eğildi üzerime,
yağmur değil,
sanki rahmet yağıyordu.
Bir kuş geçti geceden,
kanatlarında uzak sabahların sesi.
Baktım ardından
ve anladım:
İnsan bazen kaybolmaz,
yalnızca kendisine giden yolu
karanlıkta arar.
Ey kalbim,
kaç şehir eskittin bir cevap uğruna?
Kaç yüz gördün de
bir tek yüzün ardında
sonsuzluğu aradın?
Şimdi bırak yolları.
Bir avuç toprağa bak.
Orada ölümün sustuğu,
hayatın yeniden başladığı
gizli bir kapı vardır.
Ve sen,
bütün yorgunluğunu bırak eşiğine.
Çünkü bazı sabahlar
güneş doğmaz gökten;
insanın içine doğar.
O vakit anlarsın:
gece sandığın şey
belki de
ışığa açılan son kapıdır.
Ve yürürsün.
Ardında eski sen,
önünde adı konmamış bir sabah.
Yürürsün...
Çünkü insan
en çok da
Rabbine yaklaştığı yerde
kendini bulur.
Kayıt Tarihi : 23.08.2026 22:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
