Ne zaman görsem gözlerini, hani böyle iki kor parçası gibi,
Dünyanın geri kalanı bir müsvedde kâğıt gibi aciz kalmakta.
Gözlerin diyorum, temize çekeceğim kalemi elimden alır.
Bir bakış; hani isyanıdır tüm yaşanmışlıkların.
Yanlış gidenlerin ardından yorulmuş o gözler diyorum.
Esaretin bedelinin aynasıdır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta