Esaret Şiiri - Deniz Gece Mavisi

​Bir sessizlik var üstümde ağır ve derinden,
Ne bir gelen var, nede halimi soran
Gölgem bile bana yabancı, duvarlar soguk, gölgeler donuk
Yalnızlık cilveli bir esaret
Belkide kendine varış.

Sessizliğin en asitli tenindeyim;
Dilimde bir ömrün kördüğüm pişmanlık bağı,
Dudaklarımda sicili sabıkalı kelimeler.
Kulaklarım, fırtınanın yorgun çığlıklarıyla dolu.
Cama vuran yağmur tanelerinin serinliği yüzümde,
Parçalı bulutlu, hırpalanmış bir yürek,
Buğulu gözbebeklerim, istemsiz iç çekişlerim...

Saçlarım kırıklarla dolu
Faili meçhul acilarim
Katilini saklıyor kirpik uçlarim
Yüreğimde bir koşuşturma
Olmaz desemde artık bizden
Olsun diye dua eden dil yine benim
Bu nasil bir karmaşa git derken
İçin için kal diye yalvarıyorum

Yollar uzadıkça mesafeler daralıyor
Yüreğime sığmıyor varlığın
Saklambaç oynayan çocuk gibiyim
Hep ebe ben oluyorum
Şiirlerim intihara meyilli
Adım adım örülen bir örümcek ağı gibi sensizlik,
Parça parça eksilen, çürüyen yokluğun.
Adım adım sensizlik

Çekilirse denizler sahillerden
Kaybolursa yildizlar göklerden
Vazgeçerse her bir yürek sevmekten
İşte yokluğun an be an boynumda sarıli urgan
Bana yoklugu sorma adam (kadın)
sen derim
Boğazında kalır nefesin, boğulur dilinde tüm kelimelerin
Sen benim tek esaretimsin
Tek esaretim.
21.08.2026 17:40