Esaret Şiiri - Fatih Sasol

Artık serbest kalan bir esirim,
Bu da zormuş öğretti hayat.
Her esirin özgürlüğünü arayışında,
Sanki bir anı gibi kendimi görürüm.
Evet bir zamanlar tutsaktım,
Şimdi özgürüm.

Onca yolu ağır ağır yorgun ayaklarla teptim.
Bileklerimde zincirlerle yanınızdayım, geldim.

Bulduğum yalnızca pas kokmayan esirler.
Ve gökyüzünden gelen iç içe geçmiş emirler.

Sanki tekrar esirliği kabul etmiş güruhunuz.
Zincirleriniz yok ama tümüyle satılık ruhunuz.

Huzur yemlerinden ötürü eğilmiş başlar,
Biri kalkıyor herkes eğilirken Allah için,
Ona yönelir sessiz manalı bakışlar,
Ben sürüntü köpektir bir şeytan ya da cin.

Korkutmak ne çare bu düzene alışmışı,
Ürpertmez artık insanı ölüm saatin çalışı.

Canlanır o zaman işte kalan son din ciğerde,
Özgürlüğünü gösterir ebediyyen terk eder de.

Koşan atların savurduğu topraklar kirletir bizi,
Uyan dostum bak bu devlerin ayak sesleri.

Yine bulmuşlar zincirlerdense yeni sözlü bir zil.
Yüzümüz kirli, yerimiz gök lakin her yanımız rezil.

Ve dostum buzlar suya battığında zamanla,
Ceplerinde tekrarı olmaz yüzlerce anınla,
Alış göğe baktığımızda göreceğimiz bir şey yok,
Bu emirler göğsümüze çoktan batmış bir ok.

Vardığımız o dünyada yine yalnız bir esiriz.
Anıları sımsıkı tutarken nasıl dua edeceğiz?