Esaret Şiiri - Ferdi Pekdemir

Ferdi Pekdemir
23

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Esaret

Bırak sensiz oluşumu, ne kadar umrunda olabilir ki senin bu vahşet?
İyiyim ben, idare ediyorum bir şekilde bu kaosu, suyuna gidiyorum kahırların.
İsyan mı çıkarayım kurtuluş için yüreğimde? Yok bende öyle bir cürret.
Hem bu isyan acına ihanet olur, izi hâlâ taze açtığın yaraların.

Kalın duvarlar örüyorum içimde, gelme diye değil, ezip geçme diye.
Sen, bir çiftçinin mahsulü yandığı için toprağa küstüğünü hiç duydun mu?
Belki bir mevsim getirir seni, belki bir rüzgârla düşersin kollarıma, tanrıdan hediye.
Sen hiç, umudunu, hayalini dönmeyecek biri üzerine kurdun mu?

Beklemek mi dersin buna bilmem ama güneşin doğacağını ümit ederek yaşamak...
Her sabah perdeleri aralayıp dışarıyı gözlüyorum, aslında biraz özlüyorum.
Sırf sen dokundun diye dökülen saçlarımı atamamak, atmaya kıyamamak.
Kuşlara anlatıyorum seni, onlara seni sevdiğimi, bekleye bekleye sevdiğimi söylüyorum.

Mevsim kışken içimi ısıtacak tek şey yaktığım şömineden ibaret.
Nerde o, ellerini tuttuğumda aşktan, huzurdan tere karışan bedenim...
Sensiz oluşum mu? Sorma işte, sensizlik tam bir esaret.
Ama sana inat yaşıyorum, alıp gittiklerine inat bıraktığın yerdeyim.

Ferdi Pekdemir
Kayıt Tarihi : 1.8.2016 17:59:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!