Erteledim Şiiri - Mihrican Tunç

Bir mektup vardı içimde,
yıllarca açılmamış bir çekmece gibi.
Adını yazdım,
sonunu hep boş bıraktım.

Bir akşamı erteledim,
bir omuzda dinlenmeyi,
“kal” demeyi…

Takvim yaprak yaprak eksildi,
ben hâlâ aynı günü bekledim.

Meğer bazı şeyler
zamanla büyümüyor;
sessizce ölüyormuş.

Şimdi içimde
söylenmemiş cümlelerden bir şehir var.
Her sokağı sana çıkıyor,
ama hiçbirinde
geri dönmek için ışık yanmıyor.

Ben seni değil,
ömrümün bana açtığı kapıyı erteledim.
Şimdi anahtar bende,
ama kapının ardında ben yokum.