Karanlık bulutların sardığı
gri metalik günde
belirsizlik ve umutsuzlukla
puslanmış iklimde
yaklaşan fırtınanın habercisiymiş gibi
delirerek dans eden ağaçların arasında
rüzgar havada tığ gibi işlenmiş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok teşekkürler Yeşil Düşler. Benden de sevgiler...
Yüreğinize sağlık leila hanımcığım Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta