Erhan Tığlı 2 Şiirleri - Şair Erhan Tığlı 2

Dostluk ateşi yanınca
sevgi üşümez
aşk bahçesini
ayrık otları bürümez
Bencillik dev, özveri cüceyse
aşk tökezler ve de ömür boyu yürüyemez!

DOSTLUK BAHÇESİ
Dostluğun bahçesine hiç çiçek dikmeyen
yaşayan ölüdür
gönlü kurak ve çorak
hayatı vahasız kum çölüdür
**

DOSTLUK DOKTORU
Sevgi ve dostluktur
gönlümüzün doktoru
bizi kuraklıktan kurtaran
mutluluk yağmuru
O temizler ilgisiyle

Sevgi ve dostluktur
gönlümüzün doktoru
bahçemizi kuraklıktan kurtaran
mutluluk yağmuru
o temizler ilgisiyle
benliğimizdeki tozu çamuru

Dostluk güneştir

Dostluk gündüz güneştir
gece mehtap olur
karanlığımızı siler

DOSTLUK ve AŞK...
Dostlukla aşk yolda karşılaştılar. Aşk takmış takıştırmış, süslenmiş, iki dirhem bir çekirdek olmuştu. Dostluk ise sade ve duruydu, doğaldı. Aşk gururla giderken şöyle bir baktı dostluğa: “Hayrola, nereye gidiyorsun böyle?” diye sordu.
Bu küçümseyen, tepeden bakan bakışa güldü geçti dostluk:
“İnsanları teselli etmeye, avutmaya gidiyorum” dedi.
Aşk dudak bükerek konuştu:
“Ben hiçbir insanın yanına gitmem. Onlar benim yanıma gelirler. Kendilerine pek yüz vermesem bile muhakkak arar sorarlar, bensiz yapamazlar. Sen de öyle yap, kendini naza çek. O zaman değerin artar, benim gibi el üstünde tutulursun, baş üstünde gezersin.”

Dostluk herkesin yapabileceği bir iş değildir.
Dost olabilmek önce sağlam karakter ister.
Dost olabilmek kalıcılık ister.
Dost olabilmek zikzaklar çizmemeyi başarmak ister.
Çıkarların üstüne çıkabilmek ister.
Kendinde olanı verebilme gücü ister.

Dostluk Şiirdir
Dost vardır şemsiye olur; yağmurdan, kardan korur
Dost vardır; yağmur, kar yağdığında hemen ortadan kaybolur!
Dost vardır; işine gelirse dağları bile deler,
İşine gelmezse ipe un serer...
Kimi dostların aldanırsın havasına

Dostluk Şiirdir
Dost vardır şemsiye olur; yağmurdan, kardan korur
Dost vardır; yağmur, kar yağdığında hemen ortadan kaybolur!
Dost vardır; işine gelirse dağları bile deler,
İşine gelmezse ipe un serer...
Kimi dostların aldanırsın havasına

Dost Öğüdü
İyi dinle, bak ne diyor bir şarkı:
Ağlama değmez hayat bu gözyaşlarına...
Evden içeri girince as dertlerini portmantoya
Üzülmek işe yaramaz; üstelik engel olur mutluluğa
Bu âlem ne Mecnun’a kaldı ne de Leyla’ya