Erdal Yayla Şiirleri - Şair Erdal Yayla

İnsanoğlu ister ise han olsun,
iki ayak, bir çift gözden ibaret.
Dünyaya hükümdar, kahraman olsun,
Akibet üç metre bezden ibaret.

Ölüm her insanın kıyamet günü,

İnsan oğlu türlü mahluk,
Kimi bulur, hız'la doyar.
Çeşit çeşit vermiş hâlik,
Kimileri haz'la doyar.

Bu dünya kirlendi İsrafil sur'u
ÇAL! Hakkı ne imiş görsün insanlık.
Yaşıda yakarmış elbette kuru,
KUL hakkı ne imiş görsün insanlık.

Kan olmuş akıyor şu koca nehir,

İSRAFİL

Bu dünya kirlendi İsrafil sur'u
ÇAL! Hakkı ne imiş görsün insanlık.
Yaşıda yakarmış elbette kuru,
KUL hakkı ne imiş görsün insanlık.

Kolay ise kaç göreyim

Gönül kafesime seni
Hapseyledim uç göreyim
Ben yok saydım aha beni
Sende senden geç göreyim

Seni gördüğünde tutuşup yanandı kalbim.
Her an sen sen diye çırpınıp atandı kalbim.

O yağmurlu gecede, efsunlu gözlerini,
Uçuşan bir kelebek, mutluluk sandı kalbim

Halimiz ayandır Sağıra, köre
Köyünden tut şehrine dek her yöre,
Değişti meşveret, bozuldu töre,
Örfe ile adete uyan kalmadı.

Titre çık artık şu zifir geceden,
Sana hayırmı var kara geceden?
Yalan rüyalardan kalk be kandaşım,
Yeter gaflet uykun uyan kandaşım.

Erdal

İnsan oturduğu koltukta ezik,
Kalıyor'sa bil ki, kanı bozuktur.
Kurt gibi görünüp,it gibi kemik,
Yalıyor'sa bil ki, kanı bozuktur.

Söz veripte,umut olup millete,

Uykundan uyan! doluyor zaman,
Düşmanın senden dilesin aman.
Durmasın artık, çıksın kınından,
Türk kılıcına al kan yakışır.
03/07/19 Erdal