Enstrümanların Sahnesi Şiiri - Şafak Bayrak

Müzik her çağda yeniden doğar.
Işık var, gölge var, nefes var.
Her enstrüman,
Sahneye yürüyen karekter.
Aynı frekansta buluşurlar.
Yan yana geldiğinde,
Sözler ve notalar,
Bir kader kurarlar.
Aklın ve kalbin derinliklerinde yankılanır,
Kıvılcımı ateşe dönüştürürler.
Derken;
Perde ağır ağır açılır.
Yavaşça söner ışıklar.
Biri birinden kadim, Sesler iner meydana.
Sessizlik onun önünde eğilir.
İlk sözü bağlama alır.
Kardeşi dombıra ile,
Telleri göğe uzanır.
Bozkırın alnına sürülmüşcesine,
Titrediler, titrettiler dua gibi.
Vakit,
Sahnenin nabzını,
Tuttuğu vakitti.
Birden;
Bir çoban rüzgârı belirir.
Adına kaval denir.
Kulakların pasını siler, zurna gibi.
Sözden anlamayanlara laf anlatır,
Maarif gibi, hoca gibi.
Bir anda;
Karanlığın içinden,
Tok bir yankı: Davul.
Yeri göğü inletir, önce.
Yarınlardan şüpheyi kaldırır,
Kalp atışlarını büyütür.
Kudüm ise, davula ritim verir.
Bir sancak misali,
Dikilir ufka.
Hey!
Eski tarihlerden haber getirdim der,
rüzgâr.
Ney, bu ney.
Sukünetin efsanesi.
Kötü huydan, kirlilikten arındırır.
İnsan-ı Kâmil aslında.
Kemençe ile kabak kemaneye ne demeli?
Denizin dalgaları.
Mest eder, sarhoş eder,
İnsanı kendinden geçirir.
Kalpleri fetheder,
İki guzel kanka.
Sonra;
Ud oturur sahnenin ortasına.
Derin bir iç çekiş,
Ses yürür ağır, ağır.
Göğüs kafesini doldurur.
Harfler suya dönüşür,
Zaman yavaşlar, bir gölge uzar,
Büyüleyen mana gibi.
Derken;
Kanun düzen verir, hepsine:
Sahnenin merkezine yerleşir.
Müziğe kanun koyar.
Sesler hizaya girer,
Kader, nota olur.
Akıl ile hayal arasına gerilmiş,
Mutlu yarınlara,
Damga gibi.