Enişte Şiiri - İbrahim Uludağ

ENİŞTE
Sinsi bir hastalık sarmış vücudu
İki ayda çöküp gittin enişte
Doktorlar da kesti en son umudu
Bir çarşamba çekip gittin enişte

Ne Enes, ne Samet, ne Bilâl kaldı
Ne de Hatice’de mutlu hâl kaldı
Yerinde yok gibi diller lâl kaldı
Ağızlardan söküp gittin enişte

Düşmüştün ömründe ilk kez hevese
Kız isteyecektin daha Enes'e
Ne hayaller vardı "Çık Gel!" demese
Emre boyun büküp gittin enişte

Kayığın kıyıda boynunu bükmüş
Arılar kederden kovana çökmüş
Ardında kalanlar gözyaşı dökmüş
Sineleri yakıp gittin enişte

Varıp Azrail'le arkadaş oldun
Bir avuç toprakla bir de taş oldun
Gözlerden çağlayan acı yaş oldun
Yanaklardan akıp gittin enişte

Ölüm haktır bilsin her kalbi atan
Dünya bir tarladır ahiret vatan
Herkes ora gider toprakta yatan
İşte sen de çıkıp gittin enişte
Tarih: 02.07.2024