Enfarktüs Şiiri - Hayat Boztepe

Bedenimden bir parçayı kesip aldılar,
Tüm odaları dezenfektan kokan bir odada.
Işıkları gözümü alan bir masaya yatırıldım
Derin bir uykuya verdiler bilincimi,
Bıçak sesleri duydum, dikiş ipliklerinin hışırtısını…
Ağrım dinsin diye tenimi dikip kapattılar.

Bıraktılar sonra beni o yüksek, soğuk yatakta.
Günlerce damarımdan ılık sıvılar süzüldü,
Gelen giden başımda bekledi, “iyileşiyor” dediler.
Sonra elime bir kağıt verip yolladılar dışarıya,
Sokağın gürültüsüne, güneşin göz alan parlaklığına…

Geçiyor işte sonbahar, fırtına dindi, sargılarımı çıkardım.
Herkes “toparladı” diyor, “döndü hayata.”
Oysa göğsümün solundaki iz sızlıyor hâlâ.
Taburcu edildim sanıyorlar,
Oysa ben her gece,
Bir ameliyathanenin ortasında kalırım yine.
Ne bir ses ne bir hareket,
Sadece soğuk.
Bitti sanılan o uykunun içinde,
Pansumanı yapılmamış bir yaranın rengini izleyerek
Sabaha doğru yavaşça uyur gibi yaparım.