dalgalar yükseliyor
yükseliyor ve yükseldikçe taşıyor yüreğimden.
kıyıya vuruyor yalnızlığın, korkuyorsun.
çünkü mağrur bir mağlupsun bu kez karşımda.
acıyla kıvranıyorsun ancak bunu belli etmiyorsun bakışların eskisi gibi hâlâ toy.
ne kadar yüzyıl geçti üzerimizden diye düşünüyorum bazen. bizi düşünüyorum.
daha körpe dallarıyken ikimiz bir ağacın derinlikten korkan ama en çok da o derinliği arzulayan.
varlığın bir tanrıyı andırırdı. titrerdim karşında.
kuzey rüzgarları gibi unufak ederdin
varlığımı. hepsi evvel zamandı
saf arzularımızdan ibaret sanardık dünyayı
ince bir uçurumdaydık aşk ve benliğimizin arasında.
benliğimizi aynalayan bir başka benlik ile
bir bütün olduktan sonra kendi benliğimizin önemini yitirdiğini
ve ötekiyle bir başka benliğe
daha doğrusu “bize” geçişini kavradığımızda.
varolduğunu hiç bilmediğim kapıları açmıştın ruhumda
ve yoktu bunu yapabilecek biri senden başka.
dokunduğun yerlerde bir şeyler yaratıyordun neşteri andıran parmak uçlarınla.
farklıydın
bambaşka bir evrendin benim sınırlı dünyama.
sonsuz bir uzam
bu uzamın bilinmezliği ve bu bilinmezliğe duyduğum korku
ve bu korkuya duyduğum arzu.
en çok arzuladığımızdan kaçmanın
ve kaçtığımızı arzulamanın yenilgisiyle sığınıyorduk birbirimize.
bir çocuğu okşarmışcasına sıcaktı hep avuçların
korkularının çocuksuluğuna çekiliyordum sende.
kaldırımları rutubet kokan mahallelerine çekiliyordum.
saçak altlarındaki çocukların bakışlarındaki acıya çekiliyordum.
bitmek bilmez bir sevgi taşıyordu içimden sana ait olan her şeye karşı.
yeniden yaratıyordun beni
sana doğru doğuyordu içimdeki güneş.
sonsuz ışık. ruhumu saran sonsuz aydınlık.
sana karışmak istiyordum
seni sen yapan her bir noktana.
yaralı çocukluğuna
ruhunun en karanlık odalarına. kırılgandın
her bir ücran muhtaçtı aşka
her birini öpmek geliyordu içimden.
hayatı andırıyordu yüzün
engebeliydi sana çıkan yolları
ben hancıydım, sen yolcu
ulaşamıyordum bir türlü sana.
ürkek bir savunmasızlığın vardı
bedenin eriyordu sanki kollarımın arasında. kurtarılmayı bekliyordun. bu bekleyişin kaygısıyla teslim olmuştun bana.
çiğ bir acıya tutulmuştum gözlerinde yalvaran.
ilk defa o gün görmüştüm seni
düşlerimi bilercesine kanatıyordun her bir ücramı.
soyunuyordum tüm haylazlıklarımdan
ve korkularımdan karşında.
ve her bir ücram muhtaçtı aşka.
bunu biliyordun.
her seferinde kaybederken buluyordum
zamansız bir çağın doruklarında kendimi.
dalgalar yükselmişti ve yükseldikçe taşmıştı yüreğimden. gitmiştin.
yeniden uyanmıştım vazgeçişlerin o derin uçurumlarında
uykularımın düşsel boşluğunda yankılanıyordu sesin. bastıramıyordum.
her bir anım sana karışmıştı artık.
kendi sınırlarımızın çok daha ötesinde bir şeydi bu. bambaşka bir boyuttaydı
sınırsızdı. belki de bu yüzdendi
intiharımız arzularımızdan.
Kayıt Tarihi : 21.09.2026 22:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
