Ey Nihal, gün geldi kapına vardım
Aşk, odana sığdı, bütün zaman dar geldi
Benliğimde kendimi gömdüm, sen zamana çıktın
Sen güneş, ben yeryüzünde bir gölge kaldım
Gönül sarayının sır odasında Nihal
Mum yanar içeride, dışarıda yangın var
Susuzluğum deniz, ellerim kumda iz kalır
Sen içimde bir nehir, akarsın ufka doğru
Nefes nefese bir gizem ki bu aşk
Dokunuşun metafizik, bakışın remiz
Tenimde gece çiçeği açan bir bahçe
Sabah seninle doğar, gün seninle erir
Ey Nihal, zaman seninle başlar, bende biter
Yokluğun varlığım, varlığın yokluğum
Bu aşk bir sır kapısı, ben anahtarım sen kilitsin
Her açılışta yeniden, her kapanışta sonsuz
Dünya Yükünün Hamalı
Kayıt Tarihi : 7.8.2025 01:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!