En güzel vakit Şiiri - Birkan Demirci

Son günümde istemem ne alkış ne kalabalık,
Eski bir dost bakışı yeter bana son artık.
Sessizce uğurlansın şu yorgun ömrüm benim,
Ardımdan “iyi adamdı” desin yeter sevenim.

Çiçekler solup gider, mermer unutur adı,
İnsan dediğin biraz hatıra, biraz tadı.
Ardımdan büyük sözler söylemesin kimsede,
“İyi yaşadı” densin küçük bir cümleyle.

Ne uzun methiyeler, ne de sahte gözyaşı,
Bir Fatiha okuyup geçsin garip yoldaşı.
Başucumda beklesin vakur birkaç mümin yüz,
Toprağa teslim etsin beni tertemiz bir söz.

Bir yağmur ince ince düşsün tabut üstüne,
Rüzgâr çocukluğumu getirsin göz önüme.
Ve ben son kez bakayım göğe usul usulca,
Hayat dediğin meğer bir yolmuş boylu boyunca.

Bir eski ceketimle çıksam sonsuz sefere,
Dünya dediğin nedir? Bir gölge pencere…
Rabbim affeylesin tüm kırdığım kalpleri,
Ölüm en güzel vakit, kul dönünce yerlere.