En Çok Seni Sevmişim Ben

Ezber bozan bakışlara maruz kaldım,
Belleğimde durur hep o kare.
Tebessümün çok şey anlattı,
Çivilendim kaldım, kıpırdayamadım bile.

Gözlerin kader defterimde bir sayfa daha atlattı,
Aşkın mektebine o an yazıldığımı gönlüm bana şimdilerde anlattı.
Saniyeler, dakikalara kırgın, ayak direyen huysuz gibi,
Sensizken takvimden bir sayfa daha kopmak bilmezdi.
Seni görüp de uzaktan nabzımın attığına şahitlik eden içimdeki garip,
Neşemin yerini kahkahalara bıraktığını anlayana dek gitmezdi.

Uzaktan, yine uzaktan bakardım da bilmezdin,
Denk gelsin gözün gözlerime diye durup yollarını gözlerdim.
Ya hu, bu kadar mı belli olurmuş âşık adam?
Olmadan âşık bilmezdim.
Bir şeyler anlatırken eş dost,
“Hey, kime diyorum, âşık mısın?” derlerdi, dinlemezdim.
Haklılar eş dost; bulunduğum andan uzaklaşıyordum,
Ama sana yakınlaşıyordum, bilmezlerdi.

Şimdilerde anlıyorum, en çok sana tutkunmuşum,
En çok seni sevmişim ben.
Merhemi zaman olmayan,
Doktoru kendi olmayan,
Akıp giden ömre “Acelen ne, az bekle.” diyemeyen,
Boğazında düğümlenen geçmişe olan öfkemden konuşamayan bir ben.

Gençlik aşka,
Aşk gençliğe yakışıyormuş.
O duyguları anımsayıp gözlerim nemlendiğinde,
“Şimdi olsa şöyle yapardım.” deyip hiçbir şey yapamamak,
Kömürle yazılmış kaderle cehennemi yakmak
Bana ne çok yakışıyormuş.

Bir kış günü yine geçiyorum evinin önünden,
Belki taşınmış,
Belki çoluk çocuğa karışmış,
Hayat telaşesine kapılmışsındır.
Ah bu sevda; yaydan çıkmış, menzile varamamış en büyük yürek kavgam.
Her şeye rağmen karşılaşsak ayaz tutmuş bu memlekette,
Dillerimin bağı çözülür, karlar erir yürek yangınımdan.

Bir cesaret,
Son nefes gibi çekerim ciğerlerime gençlik dumanından.
Derim sana:
“Sen de ben gibi yaşlanmışsın…”
Lakin sevdiğim,
Kırışıklar sana pek bir yakışmış…