En acı Nöbet Şiiri - Efsun Bkr

Beyaz duvarlar arasında, soluk bir ışık,
Yüreğimde kor ateş, canım yanıyor.
Bir odaya sığdı ömrüm, bir yatakta can,
Gözümde yaş kalmadı, kurudu pınar, ruhan.

Gitme dersen faydasız, kal dersen azap,
Elim kolum bağlanmış, yazılıyor bu serap.
O yatakta sessizce, nefesin sayılırken,
Bin kez ölüyorum ben, her gün bu çağda, benden.

Çaresizlik ne yaman, ne ağır bir imtihan,
Elimi uzatıp da tutamıyor mu bu can?
Bilemezler anneciğim, nasıl yandığımı ben,
Sanki bir parça koptu göğsümden, içten, derinden.

Gözlerinde birikmiş geçmişin o hatırası,
İçimi kavuruyor bu amansız yara sılası.
Gücüm tükendi artık, kalmadı adım atacak,
Bu evlat seni böyle, nasıl yalnız bırakacak?

Çok sevdim seni anne, ömrümün yegahı,
Dilimde duadır hep, göğe yükselen ahı.
Ne olur bırakma beni bu koca boşlukta,
Bir ses ver, bir kez daha tut ellerimden bu yolda.