Emsal Toprak Şiirleri - Şair Emsal Toprak

Hiç takmadan ayağını ip atlardı ki şenay
Çocuklumuzun gecelerinde bizim gibi şendi Ay.

Elinde tahta kılıçla filmcilik oynardı mevlüt
Sonra koşarlardı camiye kaçmasın diye mevlüt!

PINARBAŞI...!

Pırlanta gibi parlardı geceyıldızlar

Irmak zemheride bile ılık akardı

Üstünde beleş yazan
Her dolmuşa binersin
Akıllı olan, olur sazan
Çıkar için atlar dersin
Güçlüye oldun borazan

Uzak dur...!

İlk gürültüde bulutların arkasına saklanan
Kül rengine boyanan Ay'dan uzak dur
Nesebini bilemeyip! Temizlenip, paklanan
Mukim olup, yurt kurmamış soy'dan uzak dur

Üzülme...!
Tasa etme, üzülme yürü yarına
Bir senin bahçenmi gülleri solan
Olan oldu, giden gitti şükret varına
Bir senin kalbinmi hüzünlü olan

Hangimiz usandık, hangimiz bıktık
Yıllırdır koşmaktan peşinden gönül
Fırat gibi yatağından çağlayıp aktık
Ulaşılmaz dağların başından gönül

Ömür bitti, lakin sen eskimedin

Veda...!

Tasa etme deli gönlüm yürü yarına
Bir senin bahçenmi gülleri solan
Kalan kalır giden gider şükret varına
Bir senin kalbinmi hüzünlü olan

Anne senin yanında bem beyaz bir gül soldu,
Sonra yalnızlık bana mukaddes miras oldu,
Haşa isyan etmedim yolum her dem hak yoldu,
Şimdi bana vuslatın kefen biçiyor anne...

Hedefiyim üstüme geliyorken bir kurşun,

Yabancı...!

Hatırlamaz oldu kimse kimseyi
Dostluğu unuttuk yabancılaştık

Kazıdım ruhuma bu kara sevdayı
Mecnun mu! Gel ben de ara sevdayı
Hayalinin, hatıranın peşi sıra sevdayı
Ab-ı hayat diye içtim, kandım oy…E. Toprak