Emine Genç Şiirleri - Şair Emine Genç

Kâr ettiğini sanarak zarara uğrayanlardan eyleme beni.
İman gücü ver ya Rab! Pişmanım, Köpekler gibi.
Hakkın huzurunda rüsva olanlardan eyleme beni.
Döndür yolumu sana doğru, adım sen, aşkım sen,
Yolum sen, sonum sen ol ya Rabb.!
Huzurunda boyun büktürüp mahçup etme beni.

İnternet ile ilk tanıştığım yıl ikibinyedi, antolji.com ile tanışmam da aynı yıla tekabül eder. Bir kaç ay sadece takip edip, şiirlere yorumlar yazmıştım. Daha sonra tüm cesaretimi toplayıp, karaladıklarımı, ilk olarak antolojide paylaşmaya karar vermiştim. Epey zaman geçti üzerinden, yani antoloji günlerimizin üzerinden, tabi o vakitler facebook yoktu, antoloji'de aşağı yukarı yirmibeşbin kişi olurdu..

Şimdi diyeceksiniz ki nereden çıktı antoloji, anto benim ilk göz ağrımdır, yazdıklarımı ilk kez paylaştığım bir edebiyat sitesidir, o sebeple bende ki yeri apayrı. O zamanlar, size yalan gelir, günde en az beşyüz şiir okur, ellisine yorum yazardım. Yazdıklarımla kimse ilgilenmezdi, fakat yorumlarımı takip ederler, bir çoğu yorumları çalardı, pek çok şiirim o yorumlar sayesinde yazılmıştır.

Eski zamana yolculuk gibi bir şey yaptım sayılır, bu gün. O zaman yazdığım, şiirleri, yorumları, şiirlerime yazılan yorumları şöyle bir gözden geçirdim de, ne çok emek harcamışız, ne çok zaman ayırmışız birbirimize. Şimdi ise günde bir şiir bile okumuyoruz neredeyse, ya da ben okumuyorum. Okusam da hissetmiyorum, şiirin içine giremiyorum. Hali ile yorum falan da yazdığım yok. Bir beğeni tuşu icad ettiler, ona basıp geçiyoruz, bir çoğumuz.

Kıyısındayım çıldırtan öfkenin
Zaman zaman
Susturduğum tüm sesler
Deliyor beynimin duvarlarını

Durulmamış öfke uyuyan güzellik.
Yırtık dil, kurumuş dudak, alıp saklasak
Parçalanmış benlik ki, ben değil kimlik..
Üstelik haklı olan hep o kalitelilik
Kepazelik anlayacağın, biraz da hinlik.

Anladım ki ben bile kendimi terk etmişim, ben bile bana sahip çıkamamışım..

Oysa daha dün bir dostuma; 'benim benden başka kimsem yok' demiştim.

Ben bile benden gitmişim(!)
Çok mu?

Kaaderin ağrısını yüreğinde, yükünü boynunda hissetmiyor isen, vicdan terazin bozuktur.

Belki siz de haklısınız.
Bu hayatta iyi ve güzel olan hiç bir şeyi haketmiyorumdur..
O yüzden olsa gerek Rabbim bana 'beni' reva görmüş(!)
Keşke seçme şansım olsaydı.

Şu içim köhne bir han.
Ne önünden bir geçen var
Ne de kapısına uğrayan..

Takunyasuz şadırvan.

Say ki bitti ...
Unutabilecek miyim, misin, mi?
Çünkü hiç miyiz ...
Olamadık, oldurmadık.

Bile isteyeydi her kan, göz...

Düşüyor göz kapaklarım, hasretinin üzerine.

Yollar gibi uzuyor uykularım,
Kavuşmuyor rüyalar bile..

Ben miyim gurbet?

Mutluluk nedir diye sorsalar, şu an vereceğm cevab; gecenin 03’ünde başını camdan dışarı uzatıp, gök kubbenin hala yerinde durduğunu, ve muhteşem göründüğünü, görmüş olmam olurdu. Kainatta ki bu muhteşem döngü (tesbih) için sana şükürler olsun Allah’ım!

Bu gece erken uyumuştum, garip bir rüyanın tesiri ile uyandım, baktım saat; iki otuz..Tesbihimi aldım elime, bir tur İhlas suresini döndüm, vakitlerin en güzeliydi, hamd ettim ve teheccüde durdum. Daha sonra sokağa bakan penceremi araladım ve gökyüzünü izledim bir süre, tek bir yıldız ve dondurucu bir ayaz vardı. Yüzüme çarpan o sert ve mis gibi havayı ciğerlerime çektim. Sokağın sessizliğini dinlerken, şükretmemiz gereken ne çok şey olduğunu düşündüm. Tüm evlerin ışıkları sönüktü, sokak lambaları hariç.. Kediler bile ’kendilerine çoktan bir kuytu bulmuş olmalı’ diye aklımdan geçirdim. Her ev kendi kederini büyütüyordu, yarından habersiz.. Ve ’gece’ ki, o muhteşem örtü (yaradana şükürler olsun) Tüm asaleti ile günahlarımızı kuşatıyordu. Ellerimi kaldırıp, avuçlarımı semaya açtım, bir kaç kelime fısıldadım öylece.. Bir yolcuyu bekler gibi, ben ve pencerem, hüzünle kapandık içimize.


Dilruba 28 Aralık 03:40