Emanet Güven Şiiri - Cengiz Doktor

​Çocuksu bir kalbim vardı benim;
Saf, temiz ve her söze inanan...
Bana güvenmeyi annem öğretmişti,
Güvenmemeyi ise en yakınlarım.
"Güvenmek güzeldir" dediler, sırtımdan vurdular;
Sanki inanmaktan başka çaremiz varmış gibi...
​İnsanın her şeyini çalın ama;
Umudunu, güvenini çalmayın.
Çünkü insan, yarını olmadan yaşayamaz.
​"Her insan bir değil" dedim, defalarca kandım,
Sahte gülüşlere, yalan sözlere inanmış gibi yaptım.
Bana karşılıksız sevmeyi, hakkı, hukuku anlattılar;
Dertlerimi paylaştım, o dertlerle beni vurdular.
Ekmeğimi bölüştüm, beni paramparça ettiler;
Sevdiklerinin hayaliyle yol kısalır dediler,
Hevesimi kursağımda bırakıp gittiler.
​Şimdi bir yabancı gibi yürüyorum, nereye bilmeden,
Güvendiğim dağları hep yıkılmış buluyorum.
Gözümden düşse de inandıklarım yerlere,
Hala güveniyorum, inadına insanlara...
​Hayat dedikleri, aldığın derslerden ibaret;
"El alem ne der" duvarlarıyla örülü bir esaret.
Bana artık susmaktan, sabırdan bahsetmeyin,
Ben artık sessizliğin ta kendisiyim.
Yenilmişliğin, yalnızlığın ve boş vermişliğin
En ibretlik, en çıplak haliyim.
​Eskidendi o...
Sokaktaki her yüze tebessümle bakmam,
Kimsede kötülük aramayıp, herkesi kendim sanmam.
Şimdi her adıma korkuyla yaklaşıyorum,
Dostluğum o eski günlerde, dünde kaldı.
​Sayenizde çok değiştim;
Belki daha güçlü, belki daha kötü...