Elmi koydular Şiiri - Birkan Demirci

Gittikçe daraldı dünya başıma,
Yükler ağır bastı solmuş taşıma,
Dost dediklerimden sitem aşıma,
Hançeri saplayan elmi koydular.

Bir zaman elimde açan güllerin,
Soldu rengi, dağıldı tüm tellerin,
Ben mi yanıldım, yoksa ellerin
İçyüzünü gizler hal mi koydular.

Söz bitti, suskunluk çöktü dilime,
Ateş düştü, değdi yine yelime,
Kendimi sorarken kendi selime,
Boğulup gitmeye dal mı koydular.

Masal anlatacak dilim büküldü,
Kökü sağlamda dalım söküldü,
Kalbim dost eliyle dövüldü,
Ele güvenmeye hâl mı koydular.

Yıllarca dost bildiğim yanıldı,
Dünümde gülenler bugün darıldı,
Güvendiğim dağlar bir bir yıkıldı,
Sırtıma vuracak yol mu koydular.

Gözümün ferini çaldı geceler,
Yalanla süslenmiş sahte heceler,
İçimde tükenen eski sevenler,
Çilemi çekmeye yıl mı koydular.

Bilesin kırılmaz bu gönül, bu irade,
Bir gün çıkar yine kendi murada,
Kör talihin yazdığı her bir hikaye,
Son noktayı koyan kul mu koydular.