Elimde Var2 Şiiri - Yusuf Berkman

Sen üçü beşle çarpıp dururken,
Bense rüzgârın savurduğu hayatımı...
Diyelim ki bugün günlerden salı;
Elimde var iki:
Biri sen, diğeri sadık gölgem.
Yine yaşamaktır ağrıtan başımızı.

Gözlerimin ucunda sallanır hasret,
Eski sancılar saldırır yeniden.
Karışır gün bitimi hiçliğe gururumuz,
Gülüşüm uzaklaşır benden.
Direnişimin son kalesi yalnızlığım...
Islatır gözlerimi bir ağlamak aniden.

Varsay derim kendime, sadece varsay...
Oysa büyüttüğüm yine keder!
Sahnelenir ihtişamlı yalnızlığımız,
Düş kırıklıkları getirmez bizi bize.

On parmağının ardından bakan,
O küçük çocuk olmayı özlerim bir an.
Kavuşamayan yanlarını büyüten iki sevgiliyiz;
Mazi yaraları çığlıklar koparır içimizde.
Son ışıltılar dökülürken tenden,
Silinir sarıldığım ne varsa tümden.

Solar dumansız bir alev gibi varlığım,
Okşarım ulu orta saçılmış hayallerimi.
Ayrılığın en afillisi bizimkisi...
Yaşamak; dünümün ve bugünümün hikâyesi,
Dilde bitmeyen dualar seremonisi.

Varsay derim kendime, sadece varsay...
Oysa büyüttüğüm yine keder!
Sahnelenir ihtişamlı yalnızlığımız,
Düş kırıklıkları getirmez bizi bize.

Eksilirken mavinin hüzünlü serzenişi,
Hayat sunar bize yine kar tanesi...
Sessizliğin içinde,
Buluruz belki yitirdiklerimizi.