Ezberden okuma sıkıldım
Bakma gözlerime yalandan
Bana baktığın kadar yalanım
Sana döndüğüm kadar kararır
Geceler heceleri kadar azalır
Oradan bakınca mutlu gibi
Sanki herşey ilkmiş gibi
Sonsuz sürecek bir tekmiş gibi
Onun duvarlarını bildiğim gibi
Gülüşlerimdeki maskeleri bilir sandım
Oradan bakınca sessiz gibi
Ortalarında yaşamak hayatı
Her zaman gridir galiba
Sonsuzluk içinde sürüklenirsin
Kötü egzoz kokuları misali
Bir tutam umut istersin yine
Güneşi ilk defa görmek
Kim olduğumu nereden bileceksin
Duyduğun kelimeler kadar tanıyorsun beni
İçimdeki seni belki adım başı öldürüyorum
Haberin yok
Çığlıklarımı duyan birkaç kişi de uzaklaşıyor
Belki korkuyorlar ya da işlerine öyle geliyor
Bir sigara yaktım soğuk karanlıkta
Çakmağın sesi yankılandı şehrimin ayazında
Ağlaya ağlaya kaybettiğim çocukluğum
Tırmalıya tırmalıya kazanacağım gelecek
Yarısı babamdan miras umutlarım
Kalanı kaderden sancı yaralarım
Zamansız gidişinde birileri vardı
İsyanımın ardında bir kalp vardı
Islak gözlere bakarken bir ses vardı
Duvarlara kazıdığın bir koku vardı
Nefessiz kaldığın bir soru vardı
Hayat bulduğum bir an vardı
Ve iklimler değişirken ben kaçıyorum
Kalbim tek tük atıyor bazen
Çözümsüz bir bulmaca misali
Saklanacak bir kuytu arıyorum
Gri dar sokaklarda
Karaköy'de bir temmuz akşamında
Bir dili olsa da anlatsa bana geceyi
Gündüzleri parlayan yıldızlarda saklar hisleri
Bir baksa da söylese bana dilindekileri
İçinde gizlediği yakamoz misali kederi
Bir bilse aklını kemiren geçmişi geleceği
Yüzleşeceği ben mi yoksa kendimi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!