24.12.2003 Ankara/Altındağ
Akpak şen gülüşü, bir gün döküldü yere…
Ömrü heder etti şişe başında,
İbret gerekmez mi bu hâlden sonra?
Niçin bağlandık ihtiraslara?
Çekilen cefâların hepsi boş nedendir.
Felç, elden ayaktan muhtaç hanıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta