Eksiliyorum Dünyadan

Ölüm kol geziyor kalbimin sığdıramadığı,
sesimin ulaşamadığı yamaçlarında,
korkamadım ki boynumu yutan sulardan geçerken
ve kıyamete dönüştüğünde rüzgâr;
çünkü ben en büyük felaketi,
annemin gözlerinde susmayı öğrenirken yaşadım,
bir çocuğun içine gömülen o ilk karanlıkta.

Göğsümde çınlayan her çığlık,
duvarlara çarpıp geri dönen bir yetim kuş gibi,
kanatlarını kendi kanına batırıyor şimdi;
ellerim dua etmeyi unuttu,
ama avuç içlerimde hâlâ
toprağa verilmemiş hayallerin nabzı atıyor,
her atışta biraz daha eksiliyorum dünyadan.

Bir zamanlar ismimi fısıldayan bahar,
şimdi kapımın önünden başını eğerek geçiyor,
çiçekler bile yas tutuyor sanki adımlarımda;
ben yürüdükçe şehir kararıyor,
lambalar yüzünü çeviriyor benden,
çünkü ben içimde taşıdığım geceyi
hiçbir sabaha teslim edemedim.

Babamın suskunluğu gibi ağır bu gökyüzü,
omuzlarıma çöken bulutlar
çocukluğumu geri istiyor benden;
oysa ben çoktan büyüttüm acıyı,
bir tabut gibi sırtımda taşıdım yıllarca,
ve her gülüşümün içine
biraz toprak serptim kimse fark etmesin diye.

Sevda dedikleri şey,
benim kapımda hep yaralı bir at gibi soludu,
kanlı nal izleri bırakarak kalbime;
sarılmak isterken parçalandım,
dokunmak isterken dağıldım,
çünkü ben en çok
tam iyileştim sandığım yerden kırıldım.

Geceyle konuşuyorum şimdi,
“beni biraz daha karart” diyorum,
“belki karanlıkta görünmez olur yaralarım”;
ama yıldızlar bile acımasız,
her biri geçmişimi iğne gibi batırıyor gözlerime,
uyuyamıyorum,
rüyalarımda bile yas var.

Ve eğer bir gün
bu kalp susarsa ansızın,
bil ki korkudan değil;
çok sevdiği için yoruldu,
çok sustuğu için ağırlaştı,
çok ağladığı için deniz oldu içimde;
ben ölürsem,
ardımda bir beden değil,
tamamlanamamış bir çığlık kalacak.