Bir insanı severken,
Onu kaybetmeyi de öğrenirsin yavaşça.
Yani tutmazsın sıkı sıkı elini,
Biraz boşluk bırakırsın araya,
Uçarsa da canı sağ olsun diye.
Yolda yürürken düşünmezsin artık
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiirin baş kısmını okurken, sonrasını vedalaşmaya bağlandığını fark edince okumadım net olarak, puslu puslu okudum. Ben arabesk şiir sevmiyorum, kavuşmaktan başka şiirleri hiç sevmem. Baş kısmını okuyunca aklıma o geldi, onun ellerini hayal ettim. Keşke sıkı sıkı tutsa ellerimden... haram haram ellerimi tutmasını hiç sevmem.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta