Eksik Şiir Şiiri - Gökhan Sarıkaya

‎Bir şiir yaratacağım yeni bir şehir yaratmış gibi.
‎Nasırlı ellerimin dokuyup işleyeceği bir kilim gibi,
‎mısra mısra işleyeceğim seni beyaz bir kağıda.
‎
‎Bugün selamını söyledim kuşlara ,
‎beklediğim oydu dedim.
‎Gagalarında taşıdılar sözün doyuran güzelliğini.
‎Düşürdüler toprağa.
‎Bitmeyen o açlığa gözyaşlarımı sundum!
‎Toprak filizlenip açtı domur domur...
‎
‎
‎Sonra yaşlı bir rüzgâr esti,
‎onlar,
‎bedenlerine inat kanat kanat uçup çekildiler,
‎görkemli bir ağacın anne sıcaklığında ki oyuklarına.
‎
‎Geldin mi?
‎Yok muydu?
‎Telaşı bende acısı dallarına yeni düşen bir ağıt mıydı?
‎Sonra yaralarının kabuklarına sardın kesilmiş bez parçalarını dualarla.
‎Duymuş muydu?
‎Duyar mıydı?
‎Duyacak mı?
‎
‎Ve böylece,
‎yaşadık ölçüsüz kötülüğüyle bir yeryüzü zamanını.
‎Göç edip konuk olduk çokça,
‎ve devşirdik acılarımızdan
‎düz ovalara yayılan çocuk seslerimizi.
‎Tek isteğimiz yüzümüzü tanımaktı
‎kendi aynamızda!
‎Bir sevda öylece yarım kalırken!
‎Her şeye rağmen yaşadık diyebilmekti...
‎Ayna kırıldı!
‎Umut paramparça...
‎Onurdan çelikleşmiş omurgamız ise hâlâ dimdik!
‎
‎Bir şiir yaratacağım demiştim yeni bir şehir yaratmış gibi!
‎Gel gör ki kendi şehrimin sütunları yıkık...
‎Ve ihanetin tetiğini çekmiştir
‎en sevdiklerimiz.!
‎Düşmüşsek de ölü değiliz...
‎Yaşıyoruz canımın içi yaşıyoruz, gözlerimizdeki son sevinci de eriterek
‎bu savaş meydanında.
‎Öyle ki,
‎hedefe sıkılan o son kurşun,
‎başkasının bağrında gülümseyip
‎açsın diye...
‎Düşsek de artık ölü değiliz!
‎
‎
‎
‎