Eksik Kalan Şiiri - İlban Orkun Karamüft ...

Gözlerin gözlerimin önünde,
gözlerim açık ama
bilirim,
sen yoksun karşımda.

Yüreğim şizofren olmuş sanki;
gerçeği görüyor,
gerçeği biliyor
ama sana inanmakta ısrar ediyor.

Aklım,
“Yoksun,” diyor.
Yüreğim,
“Bak, hâlâ burada,” diye fısıldıyor.

Ruhum beynimle uyumlu değil artık;
biri seni yokluğa gömüyor,
öteki her gece
seni yeniden doğuruyor içimde.

Sen bende varsın,
ama aklım sende kalmış.
Ruhunu yüreğime
bir mıh gibi çakmışsın;
ne söküp atabiliyorum seni,
ne de seninle yaşamaktan
vazgeçebiliyorum.

Bazen seni görmediğim hâlde görüyorum,
duymadığım hâlde sesini duyuyorum.
İşte o zaman anlıyorum;
insan bazen sevdiğini değil,
sevdiğinin kendisinde bıraktığı hâli yaşıyor.

Sen ruhumda eksik kalmadın;
ben,
senin içinde tamamlanamadım.

Sen bende kaldın…
Ben sende
hep eksik kalanım.