Ekim Akşamları Şiiri - Şenol Şener

Bilmiyorum bu ayda, neler oluyor bana
Canımdan beziyorum, Ekim akşamlarında
Huzur benden kaçıyor, gelmiyoruz yan yana
Yüreğim eziyorum, Ekim akşamlarında

Havsalam tükeniyor, kalemim tümden sessiz
Düşündükçe boğulup, kalıyorum nefessiz
İnsanlar mesut mutlu, dolaşırken; bendeniz
Avare geziyorum, Ekim akşamlarında

Yine çöktü üstüme, o simsiyah pus bugün
Yapraklar dökülürken, matem bağlar büsbütün
İçimdeki fırtına, aklımı eder sürgün
Çevremi üzüyorum, Ekim akşamlarında

​Rüzgâr vurur camıma, savrulur anılarım
Karanlık sokaklarda, duman olur efkârım
Erim erim erirken, tutuşur sızılarım
Kendime kızıyorum, Ekim akşamlarında

​Zaman ağır aksak bir, nehir olup akıyor
Çaresiz bakışlarım, uzaklara bakıyor
Bir sarhoş edasında, beynime kan çıkıyor
İçmeden sızıyorum, Ekim akşamlarında

Bomboş geçen günleri, anlamsızca uzatıp
El alemin derdini, kendi derdime katıp
Hüzünlü her cümlenin, altına imza atıp
Sözeri yazıyorum, Ekim akşamlarında