EFLAL’İİMMM
Senin o güneş ışıklı, bahar kokulu gözlerinden mahrum kalmaktan öyle korkuyorum ki…
O gözlerine saatlerce bakmalıyım; ancak o zaman ne hissettiğimi anlatabilirim. Ama bir yandan da sana yazmalıyım; seni yüreğimin sesinden mahrum bırakmamalıyım diye düşünüyorum.
Ayrılışımızdan sonra damağımda garip bir tat kalıyor. İşte bu yüzden eflalim… Sana yazarken, telefonla konuşurken, mesajlaşırken öyle içli bir çocuğa dönüşüyorum ki; durmadan nazlanmak, sızlanmak istiyorum. Güneşte, denizin sonunda mavi bir duman gibi gözümde tütüyorsun. Oysa ben seni bir hayal gibi değil; sahiden kalbimde, aklımda görmek istiyorum. Çünkü sen buradasın, bu ülkedesin; etinle, kemiğinle… Kırmızı ağzınla, kocaman gözlerinle.
Okyanus kalpli eflal’iimmm, kalbini dalgalandırma sakın. Sen var git, mehtap uyanmadan güne merhaba de; ben de bu güzel okyanusta bir yelkenli gibi sarhoş olup sahillere vurayım.
Yorgunum eflal’iimm… Çürümüş sulardan, yalanın ve ahmaklığın bataklığından geçtim; adam boyu sazlıklarda kaybolmadan. İzinle, sularında arınıp biraz dinleneyim. Anlayacağın, bu yolculukta ne senin beyaz dişlerinde ezilen üzümlere doyabildim, ne de ilkbahar sabahına benzeyen yatağına.
Şairin dediği gibi;
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta