Efkarım Dağlar Kadar Şiiri - Ercan Yıldız

Bir zevat var hanemde, sanki ahır kenesi,
Ama kendine sorsan, inci boncuk tanasi,
Herkesin ki bir sultan, evinin bir tanesi,
Bizimki laf anlamaz, sanki duvar efendim.

Yüzünün astarı yok, haya bilmez nasılsa,
Velhasıl adam demem gök kubbeye asılsa,
Gölgesiyle nizada, sesi biraz kısılsa,
Sebebi sende arar, aklında var efendim.

Dünya bu anlar insan koşarken bir menzile
Hiç hatırlanmaz mazi, belki hiç gelmez dile
Ama en son evimin, mezar taşını bile,
Görmesini istemem ruhuma ar efendim.

10/01/2021-ELAZIĞ