Haberin yoktu ki benden
Senle iken bile sensizdim ben
Ellerim vardı dokunamayan
Ruhum vardı yüreğine sokulamayan
Binbir çaresizliğine çare arayan
Gel gör ki
Sen istedigin kadar git benden
Ben gidemedikten sonra senden
Sen istediğin kadar el çek benden
Ben çekemedikten sonra senden
Yok yere aşık ediyorsun kendini bana
Oysaki ne kalbim ne de ruhum uyar sana
İki kayıp gölgeden fazlası değiliz biz
Belki de bu yüzdendi birbirimize rast gelişimiz
Önce sözler yitirdi anlamını
Sonra yarınlar külfet olmaya başladı.
Yitirdiğimiz ne çok şey oldu böyle
İnanç bile şüphe etti kendinden
Rüyasında incitilmişti, öyle söyledi bana
Yalnızlığın pençesindeyim şuan
Ne ruhum benimle nede aklım yerinde
Sadece seni düşlemekle meşgulum
Kalbe söz geçmez bilirsin
Benden için, varsın yazdı yazdı öldü desinler
Olsun yazarak can vermekte güzel
Ne aşka attı kendini ne telaşa kattı kalbini
Sevemedi belki ama kalbi vardı desinler
Mutluluktu istediği oysaki hayattan
Karanlık bir oda sanki yüreğim
Işığa mutluluğa sevgiye hasret
Yükü omuzundan taşsada uzaklara
Ölmeyince ölmüyor işte umutlar
Malı mülkü sizin olsun dünyanın
Bazı an'larda umutla ışıkla dolar kalbim
Günün ilk doğuşunda ki kuşların sevinci gibi
Çığlık çığlığa haykırmak ister yaşamda yer alışını
Bir kıpırtı sarar o zaman su yüzüne çıkmamış düşlerimi
Bazı zamanlarsa kasvetle dolar yüreğim
Ne vardı böyle senin gözlerinde sahi
Her seferinde ne diyeydi o gözlere dalışım
Hangi keder seni üzüyordu bu kadar
O kadar mı zordu sahi işin içinden çıkmalar
Kim kırdı umutlarını sevinclerini bu kadar
Kış uykusuna yatmış gibi sanki yürekler
Beklenen dostun selamı dâhi gelmiyor uzaklardan
Aldandığı sevgi çemberinin çok dışında artık yüreğim
Kara bir masal gibi izi kaldi yalnızca kalpte
Baharın sonunu sonbaharini yaşıyorken ömrüm böylesine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!